Nee, in beginsel niet. Een echtscheiding wordt door de rechtbank uitgesproken op het verzoek van één of beide echtgenoten. Die kunnen dat verzoek niet zelf indienen, maar moeten dit laten doen door een advocaat. Een advocaat is dus noodzakelijk om het verzoekschrift tot echtscheiding bij de rechtbank in te dienen. Wel kunnen beide echtgenoten zich gezamenlijk tot dezelfde advocaat wenden, die dan in onderling overleg met hen de echtscheiding regelt.
In Nederland kan men scheiden als het huwelijk duurzaam is ontwricht. Een duurzame ontwrichting is de enige reden die de Nederlandse wet geeft voor echtscheiding en scheiding van tafel en bed. Er is sprake van een duurzame ontwrichting als de verhouding binnen het huwelijk zo moeilijk is geworden dat het eigenlijk niet mogelijk meer is om nog langer bij elkaar te blijven. In feite beslissen alleen de echtgenoten of daarvan sprake is, of soms, slechts één der echtgenoten. Wanneer één van de echtgenoten niet verder wil, is het huwelijk reeds duurzaam ontwricht en zal de rechter de echtscheiding (moeten) uitspreken.
Als er minderjarige kinderen zijn (tot en met 17 jaar), moet er beslist worden wie na de scheiding het gezag over de kinderen gaat uitoefenen. De wet bepaalt dat na de scheiding beide ouders belast blijven met het gezag over de minderjarige kinderen. Als men dat niet wil, dient men expliciet aan de rechter te vragen om een van de ouders met het gezag te belasten.
Als regel wonen de echtgenoten, zodra het duidelijk is dat er een echtscheiding opkomst is, niet meer bij elkaar. Tijdens de echtscheidingsprocedure en ook daarna wonen de kinderen dan vaak bij één der ouders, meestal de vrouw. Wanneer een kind tijdens de echtscheidingsprocedure of na de echtscheiding bij een van de ouder verblijft, kan de andere (niet-verzorgende) ouder de rechter in het kader van de echtscheidingsprocedure verzoeken een omgangsregeling vast te stellen. Vaak is dit een zeer moeilijk aspect in de echtscheidingsprocedure. Het verdient aanbeveling dat partijen zoveel mogelijk met elkaar proberen hierover overeenstemming te bereiken, vooral in het belang van de kinderen. Soms is dat, als de communicatie tussen partijen zodanig verstoord is geraakt, echter niet mogelijk en zal de rechter een uitspraak moeten doen over de omgangsregeling. De rechter zal deze beslissing niet nemen zonder eerst advies te hebben gevraagd aan de Raad voor de Kinderbescherming. Ook kan de rechter partijen naar een mediator (bemiddelaar) verwijzen. Deze bemiddelaar probeert de onderlinge contacten te verbeteren en zo een goede omgangsregeling tot stand te brengen.
Als een van de partners na de scheiding niet (geheel) in staat is om in zijn of haar eigen levensonderhoud te voorzien kan hij of zij aanspraak maken op partneralimentatie. De hoogte van de alimentatie wordt bepaald aan de hand van de draagkracht van de alimentatiebetaler tegenover de behoefte van de alimentatieontvanger. De betalingsverplichting duurt in principe 12 jaar. Een kortere termijn kan door partijen zelf afgesproken worden. De alimentatieverplichting eindigt dan op de afgesproken datum. Indien een huwelijk korter dan 5 jaar heeft geduurd en er uit het huwelijk geen kinderen zijn geboren, dan duurt de alimentatieverplichting niet langer dan dat het huwelijk heeft geduurd. Man en vrouw kunnen, wanneer zij door een advocaat worden bijgestaan, onderling een regeling treffen over het al dan niet betalen van partneralimentatie. Beide ouders moeten voor hun kinderen, totdat deze 18 jaar zijn geworden, de kosten van verzorging en opvoeding betalen. Voor kinderen van 18,19 en 20 jaar moeten de ouders de kosten van levensonderhoud en studie betalen. Over dit alimentatiebedrag voor minderjarige kinderen kunnen beide partijen wel afspraken maken, maar de rechter gaat toch steeds na of het afgesproken bedrag in overeenstemming is met de bedragen die in het algemeen voor kinderalimentatie worden vastgesteld.
Van Stiphout advocaten | Steenweg 22a | 5707 CG Helmond | Postbus 766 | 5700 AT HELMOND | T: 0492-536666 | F: 0492-555600 | info@vanstiphout-advocaten.nl